Quando corpus morietur,
fac, ut animae donetur
paradisi gloria.

Του δεκάτου τρίτου αιώνος. Τζακοπόνε ντα Τόντι, σ’ αυτόν τα απέδιδαν τα στιχάκια – αυτόν που είχε γράψει, και τι δεν είχε γράψει, λάουντε διάφορα, κομπονιμέντι ντι τέμα ρελιτζιόζο, κατάλαβες; με ρελιτζιόζικο θέμα δηλαδή, ο πιου πρετσιζαμέντε, λάουντε σπιριτουάλε, πνευματικά λάουντε, από το λάους βγαίνει, λατινικά, το εγκώμιον, ο έπαινος, λάους, λάουντις, λάουντουμ τα εγκώμια – το ‘ξερες ότι και η λύρα από το ίδιο θέμα βγαίνει; *leu-, μάλιστα, από κει που σήμερα στα ιταλικά λένε λόντε, που είναι οι έπαινοι που παίρνουν οι φοιτητές για τις επιδόσεις τους – μετ’ επαίνων, που λέμε κι εμείς στα ιδρύματα τα ημέτερα.

Δείτε ολόκληρη τη συναυλία:

Αλλά μπορεί και να μην είναι του ντα Τόντι γιατί έχουμε βρει και χειρόγραφα που χρονολογούνται νωρίτερα, στη Μπολόνια, στο Μουζέο Τσίβικο Μεντιεβάλε, να πας να τα δεις! χειρόγραφα με ύμνους καθολικούς που τραγουδάγανε στην εκκλησιά. Και τα συμμαζέψανε στη Σύνοδο του Τρέντο, τα καταδίκασαν μαζί με τις προτεσταντικές αιρέσεις, έβγαλε του κόσμου τα διατάγματα η Σύνοδος, είκοσι χρόνια βάστηξε, από το 1545 ώς το 1563, τι λέγαν τόσα χρόνια μοναχά αυτοί ξέρουν, αλλά ο Βενέδικτος ΙΓ΄ το απεκατέστησε το άσμα το ωραίον κι έκτοτε το τραγουδάμε σε διάφορες μορφές και διάφορες εκδοχές, καλά, μιλάμε δεν υπάρχει χριστιανός που να μην έγραψε τη δική του σύνθεση, κατάλαβες, αυτοί δεν είναι σαν τους ορθόδοξους που στιχάκια και μουσική πάνε πακέτο συνήθως, όχι, έχουν τα στιχάκια ξέχωρα και πάνε και σφάζονται στην ποδιά τους κάθε λογής παλικάρια, πες μου ποιον θες να σου τον φέρω, τι Παλεστρίνα, τι Βιβάλντι, τι Σκαρλάτι, τι Περγκολέζι, ποιόνε θες, λέγε, Χάιντν; Σούμπερτ; Ροσίνι; Πεντερέτσκι;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στον ΤΥΠΟΓΡΑΦΟ